Aktualności:


JUBILEUSZ 45-LECIA ISTNIENIA WOJEWÓDZKIEGO SZPITALA ZESPOLONEGO W PŁOCKU - 21 czerwca 2018


Z okazji jubileuszu 45-lecia istnienia Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Płocku zapraszamy do naszego kościoła parafialnego na uroczystą Mszę św. w dn. 21 czerwca 2018 (czwartek) na godz. 18:00.

Mszy św. będzie przewodniczył ks. bp. Roman Marcinkowski.


Wojewódzki Szpital Zespolony w Płocku jest jedną z największych placówek ochrony zdrowia działających w regionie północno – zachodniego Mazowsza. Jego historia sięga roku 1960, w którym podjęto decyzję o budowie nowego szpitala.

Realizację inwestycji rozpoczęto w 1963 roku. Pierwsze pawilony nowego szpitala zostały oddane do użytku w 1969 roku. Jako pierwszy oddano pawilon dla Oddziału Płucnego (27 .02.1969 r.), do którego przeniesiono chorych z oddziału gruźlicy mieszczącego się w Szpitalu Zakonnym przy ulicy Misjonarskiej 9.

Jako kolejny otwarty został Oddział Zakaźny, który przeniesiono z ul. Bieruta w marcu 1969 roku. W sierpniu 1972 roku oddano dwa bloki mieszkalne, typu hotelowego dla pielęgniarek i lekarzy. Do 31 grudnia 1972 roku zakończono roboty budowlane głównego budynku szpitala i przystąpiono do wyposażania oddziałów.

Uroczyste oddanie do użytku szpitala, który nosił wówczas nazwę Szpitala Miejskiego im. prof. dr med. Marcina Kacprzaka nastąpiło w dniu 9 kwietnia 1973 roku. Aktu otwarcia dokonał Minister Zdrowia i Opieki Społecznej Marian Śliwiński w obecności Rektora Akademii Medycznej w Warszawie prof. Artura Czyżyka i zaproszonych gości. Patronem Szpitala został płocczanin – wybitny polski higienista rektor Akademii Medycznej w Warszawie.

Następnie uruchomiono Oddział Urazowo-Ortopedyczny (1.06.1973r.), Urologiczny (5.06.1973 r.), a do końca 1973 roku w gmachu głównym pracowało już 14 oddziałów. Jako ostatni element tworzonego szpitala uruchomiono Zakład Usprawniania Leczniczego (15 stycznia 1974 r.).

W styczniu 1976 r. zmieniono nazwę placówki na Wojewódzki Szpital Zespolony w Płocku.

Doniosłym wydarzeniem dla wszystkich pracowników i pacjentów było uruchomienie w 1986 roku kaplicy.


Posługę duszpasterską pełnią kapelani z płockiej parafii pod wezwaniem Ducha Świętego.

Od 1998 r. Szpital funkcjonuje jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, którego organem założycielskim jest Samorząd Województwa Mazowieckiego.




WPROWADZENIE RELIKWII ŚW. ANDRZEJA BOBOLI – 22.04.2018 (niedziela) godz.12:15


22 kwietnia w niedzielę o godz. 12:15 będzie miało miejsce uroczyste wprowadzenie relikwii św. Andrzeja Boboli do naszego kościoła parafialnego. Kazanie wygłosi ks. dr Jarosław Kwiatkowski - wykładowca Pisma Świętego i pracownik Wydziału Katechetycznego.

Św. Andrzej Bobola jest patronem Polski, zginął w okrutnych cierpieniach w 1657 r., a jego ciało nie uległo rozkładowi do dziś i jest pod ołtarzem kościoła o. o. Jezuitów w Warszawie, przy ul. Rakowieckiej.

Przez 40 lat po jego śmierci zapomniano o nim. On sam przypominał o sobie, ukazywał się po swojej śmierci, doprowadził do swojej beatyfikacji i oddawania mu czci.

Spotkanie ze świętym męczennikiem przemienia! Powinno nas ono wyrywać z postawy ospałości i zniechęcenia prowadząc do spotkania z Chrystusem. Tylko On jest pewną Drogą do wiecznej radości, Prawdą, która wyzwala, i Życiem napełniającym nas radością.


„Św. Andrzej Bobola żył w niespokojnych czasach na przełomie XVI i XVII wieku w Europie rozdartej podziałami religijnymi i politycznymi. Był jednym z głównych promotorów nawróceń na Polesiu. Toczyły się wtedy wojny religijne. Bóg i Jego Kościół wykorzystywany był do osiągania politycznych wpływów. Taka sytuacja powodowała osłabienie jedności Kościoła. Bardzo wielu wiernych siłą wcielonych do Cerkwi z powrotem powracało do wspólnoty Kościoła Katolickiego.

Andrzej urodził się w 1591 roku. W 1611 roku wstąpił do nowicjatu jezuitów w Wilnie, gdzie w kolejnych latach otrzymał solidną formację duchową i intelektualną w prężnie rozwijającym się zakonie. Studiował na założonej przez jezuitów Akademii Wileńskiej. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1622 roku.

Apostołował w Wilnie, Pułtusku, Nieświeżu, Warszawie, Łomży a następnie przez wiele lat w Pińsku. Spełniał funkcje przełożonego i wychowawcy. Zawsze starał się dbać o ubogich, wspierał chorych, odwiedzał więźniów. Będąc w Braniewie opiekował się biednymi.

W tych odległych czasach wielu było opuszczonych chrześcijan, którzy byli jak owce nie mające pasterza! Ci, którzy mieszkali pod jednym dachem ze św. Andrzejem, podkreślali jego codzienną troskę o modlitwę, dobroć i pogodę ducha.

Nasz Święty na co dzień doświadczał trudów misjonarskiej działalności. W ostatnim okresie swojego życia był zawsze w drodze. Spieszył się, jakby świadomy rychłej śmierci. Cały pochłonięty był misją głoszenia Ewangelii. Trwał w Chrystusie jak latorośl w winnym krzewie. Codziennie odprawiał Eucharystię uczestnicząc w tajemnicy Jezusowego Krzyża.Św. Andrzej ufał Jezusowi powierzając każdy kolejny dzień swojego życia, który był wypełniony głoszeniem Słowa i udzielaniem sakramentów świętych.

Troszczył się o wychowanie młodzieży, pocieszał strapionych, niósł ulgę chorym. Nie zniechęcał się trudnościami podejmując coraz to bardziej odważne misje, nie bacząc na czekające go niebezpieczeństwa i przeciwności. Pozostał "duszochwatem" pomimo zacieśniającego się wokół niego kręgu nieprzyjaciół i wciąż narastającego zagrożenia dla życia. Za świętym Pawłem, pełen ufności, powtarzał: i w życiu i w śmierci należę do Pana! Święty Andrzej był rozpalony ogniem miłości, od którego zapalali się inni. W 1657 roku poniósł śmierć męczeńską całkowicie oddany Bogu w ofiarnej żertwie!


Święty Andrzej pozostał przy prawdzie Jezusowej Ewangelii będąc wierny własnemu sumieniu. Pragnął leczyć rany rozdartego brakiem jedności Kościoła. Nie złamały go nawet najokrutniejsze katusze, jakie mu zadawali rozwścieczeni Kozacy w Janowie Poleskim. Swoje męczeństwo przeżywał w duchu modlitwy zanoszonej przez Jezusa w Wieczerniku do Ojca: "…aby byli jedno!" (por. J 17, 20-26).

Jan Paweł II pisał o ekumenizmie męczenników. Oni powrócili w XX wieku, a z nimi powrócił św. Andrzej. Powrócił po swojej pośmiertnej długiej tułaczce do Ojczyzny w pamiętnym 1938 roku. Bóg chciał przez niego umocnić naszych Rodaków w obliczu prób, jakie na nich czekały w czasie II wojny światowej i w okresie komunistycznego zniewolenia

Powrócił św. Andrzej i pozostał Patronem naszej trudnej wolności, która nieustannie domaga się ofiarnego życia! Na początku XIX wieku przepowiedział on odzyskanie niepodległości Polski po wielkiej wojnie. Nastąpiło to po całym wieku oczekiwania, trudu i modlitwy pełnej nadziei, w 1918 roku. Od 16 maja 2002 r. św. Andrzej Bobola jest drugorzędnym patronem Polski.

Jego sanktuaria znajduje się w Warszawie i w Strachocinie na ziemi sanockiej, gdzie się urodził."

fragmenty z www.deon.pl/215/art,95,sw-andrzej-bobola-meczennik-i-patron-polski





CZAS NAWIEDZENIA OBRAZU MATKI BOŻEJ JASNOGÓRSKIEJ W RODZINACH NASZEJ PARAFII


W ubiegłym roku przeżyliśmy piękną uroczystość w naszej parafialnej rodzinie. Matka Boża Jasnogórska nawiedziła nasz kościół parafialny. Pamiętamy to serdeczne spotkanie z Maryją.

W tym roku Maryja w swym Jasnogórskim Obrazie ( 4 kopiach) odwiedzi nasze rodziny. Żarliwa modlitwa w atmosferze domowego kościoła łączącego wszystkie pokolenia domowników, winna wskrzesić tę samą miłość, jaka jednoczyła nas w czasie Nawiedzenia Cudownego Obrazu Jasnogórskiego w Parafii.

Niech każda rodzina i wszyscy przyjmujący Obraz, doświadczają wielkiego porywu wiernych serc i umiłowania Boga.



Nabożeństwa dziękczynne za czas nawiedzenia Matki Bożej w Jasnogórskim Obrazie.


Zapraszamy na nabożeństwa będące dziękczynieniem za czas nawiedzenia Czarnej Madonny w naszej parafii:

Apel Jasnogórski w każdą pierwszą niedzielę miesiąca o godz. 20:00
Droga Krzyżowa w każdy piątek o godz. 17:30




Ostatni piątek miesiąca - Msza o godz. 16:00

Osoby w starszym wieku, chore, niepełnosprawne, cierpiące zapraszamy na Mszę św. w każdy ostatni piątek miesiąca na godz. 16:00.